Racefietser vs overstekende hond

      Geen reacties op Racefietser vs overstekende hond

Woensdag 2 juni 2021 een mooie zomeravond, na het avondeten even een rondje Aduard gaan doen. Om de nieuwe Castelli Entrata racebroek uit te gaan proberen. Via Oldekerk, Niekerk, naar Briltil/Zuidhorn. Bij de brug van Briltil veel jongeren op de brug en in/op het water. Linksaf via de buitenrand van Zuidhorn. Aan de linkerkant nog meer jongeren bij het water, aan de rechterkant 2 (of meer) mensen met 1 of meer honden. Als ik daar vlakbij ben, rent 1 hond de weg over, richting het water….. Dan rond 19:15 in 1 seconde, ik geef een brul, rem nog iets, maar ram de hond denk ik met een gangetje van 20 km/u. Stuur slaat naar links en ik kom hard op mijn rechterzijde ten val, midden op het kruispunt.

Als je valt wil je zo snel mogelijk opstaan (dan heeft vast niemand het gezien), maar het enige wat ik kon was janken/kreunen. Opstaan kon ik in ieder geval niet. Mooi fuck / ruk !!! Een aardige mevrouw kwam meteen informeren/kijken hoe het ging. Of er een ambulance gebeld moest worden….. euhh nee…. euhh ik denk het toch maar wel. Een andere mevrouw informeerde het ’thuis front’. Uiteindelijk zakte de pijn wel deels weg en blokkeerde ik een tijdje het kruispunt (sorry hoor). De kinderen regelde als heuse verkeersregelaars het verkeer. Wauw! Na ongeveer een kwartier was de ambulance, ik gaf aan zelf te willen proberen op te staan, de broeders zouden me helpen/ondersteunen. Oke linkerbeen deed het goed en rechterbeen deed ontiegelijk zeer. Op brancard en op naar het Martini Ziekenhuis

Na de foto’s in het ziekenhuis bleek dat de rechterheup ‘mooi’ gebroken was. Operatie was die avond niet meer mogelijk, ik kreeg een ‘blocker’ (verdoving) om de scherpe randjes van de pijn in de rechterheup wat weg te nemen. Een waardeloze nacht gehad en circa 1,5 uur geslapen, donderdag om 07:45 onderweg naar de OK. Om 10:30 werd ik weer wakker op de uitslaapkamer. Mijn lichaam was een DHS rijker, oftewel een Dynamische Heup Schroef (Dynamic Hip Screw). De gebroken heup was dus weer aan elkaar geschroefd, onvoorstelbaar.

Maandag 7 juni, na 6 dagen ziekenhuis mocht ik weer naar huis. Naar huis met een tas vol medicijnen en het thuisfront had thuis de nodige hulpmiddelen in stelling gebracht. Mijn leefdomein zou voorlopig de begane grond worden, met: laag-hoog bed, looprek, krukken een toiletverhoger met armleuningen.

Ben nu 1 week thuis en het gaat gelukkig stappie voor stappie de goede kant op. Wel pijnlijke en nog kleine stappies. Het slapen gaat weer beter en de woede/boosheid is iets minder. Woede/boosheid? Ja deze actie had ik niet echt gepland… en in 1 seconde wordt de planning van de komende maanden op z’n kop gezet.

  • ben niet echt masochistisch aangelegd, dus op de pijn en ongemakken zat ik niet te wachten
  • zondag 6 juni zouden we de 1e COVID-19 vaccinatie hebben gekregen, dat ging hem nu niet worden
  • onze fiets/kampeervakantie in Limburg en Achterhoek kan geannuleerd worden, dus voor 2 kinderen gaat het ook allemaal anders. De OK arts zag mij tenminste niet over 6-7 weken op een luchtbedje in een tent liggen.
  • m’n vrouw kon zorgverlof opnemen en kreeg het drukker, wat je normaal met z’n 2-en doet, komt nu even op 1 paar schouders terecht.
  • de kinderen zitten op sport en dat wil je toch zoveel mogelijk door laten gaan
  • m’n werkgever zit minimaal 2 weken met 1 ‘human resource’ minder
  • de onkosten lopen door: hulpmiddelen centrum, medicijnen, ‘hippe’ joggingbroeken
  • de schade aan: fiets, fietskleding (helm heeft z’n werk goed gedaan)
  • het gedwongen rusten/revalideren, terug gang in conditie/fitheid
  • was in mei begonnen met het houtwerk te verven, dat ligt nu dus stil, de kabouters doen het niet
  • het donderjagen/stoeien met de jongste lukt ‘even’ niet, het sleutelen/onderhouden van het racefietsen park lukt ‘even’ niet.

Kortom die ene seconde dat een loslopende hond op het laatst de weg op rent en je dat niet meer kan ontwijken…. daar kan ik nog wel boos om worden. Maar ja daar verander je de huidige situatie niet mee.

Maar blik vooruit, eerst lichamelijk weer in orde zien te komen. En dan zien we wel weer verder 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *